AI beloofde dat ontwikkelaars sneller schonere code zouden schrijven. In de praktijk gebeurt soms het omgekeerde: teams refactoren mínder en duplicaat-code stapelt zich op, omdat AI-suggesties vaak op functie-niveau blijven hangen — los van hoe de rest van het project in elkaar zit. Goed nieuws: dat ligt niet aan de tool maar aan de aanpak. Met Cursor’s Composer refactor je juist over je hele projectstructuur heen, in vijf overzichtelijke stappen. Ben je nog niet eerder met een AI-editor begonnen, lees dan eerst coderen met AI: Cursor, Copilot of Replit; wil je weten waar Cursor nu staat, zie Cursor 1.0 en de weg naar 3.6.
Stap 1 — Open Composer, niet de losse chat
De gewone inline-chat is prima voor één functie, maar refactoren raakt meestal meerdere bestanden. Daarvoor is Composer bedoeld. Open het met Cmd+Shift+I (Ctrl+Shift+I op Windows). Sinds Cursor 3.3 (mei 2026) werkt Composer 2.5 op file-tree-schaal: het kan wijzigingen aanbrengen over tientallen bestanden tegelijk, en toont je per bestand een diff (Bron: Vibe Coder Blog).
Stap 2 — Eén doel per opdracht
Dit is de regel die het verschil maakt tussen een nette refactor en een onleesbare berg wijzigingen. Vraag níet om tegelijk een feature toe te voegen, bestaande code op te schonen én tests bij te werken. Elk van die dingen is een aparte opdracht met een eigen review-ronde. Houd je het smal, dan blijft de diff overzichtelijk en kun je echt beoordelen wat er gebeurt.
💡 Beginner-tip: “Refactoren” betekent: de structuur van code verbeteren zónder dat het gedrag verandert. Je bouwt niets nieuws — je maakt bestaande code leesbaarder, korter of beter herbruikbaar. Een goede refactor laat alle tests groen.
Stap 3 — Wijs naar een bestaand patroon
Composer is dramatisch beter in het nábouwen van een patroon dan in het bedenken van een nieuw. Heb je ergens al een nette opzet staan? Verwijs ernaar: “refactor deze module volgens de structuur van services/user.ts”. De refactor sluit dan veel natuurlijker aan op de rest van je code. Geef ook je grenzen expliciet mee — bijvoorbeeld “wijzig geen testbestanden” of “houd de bestaande functiesignaturen intact” — om te voorkomen dat de AI zijn scope oprekt (Bron: Vibe Coder Blog).
Stap 4 — Lees elke diff voor je accepteert
Composer stageert iedere wijziging als een diff met goedkeuring per bestand. Niets belandt in je code zonder dat jij het hebt gezien. Neem die review serieus: behandel de output als een pull request van een junior-collega, niet als een eindproduct. Accepteer per bestand wat klopt, weiger wat niet klopt.
⚡ Gevorderden: Elke keer dat Composer wijzigingen toepast, maakt het een checkpoint in de history-panel. Loopt een sessie de verkeerde kant op, dan herstel je de hele codebase met één klik naar een eerder punt — handiger dan los terugdraaien via git stash.
Stap 5 — Draai je tests, dan pas door
Een refactor is per definitie geslaagd als het gedrag gelijk blijft. Draai daarom je testsuite ná elke geaccepteerde wijziging, niet pas aan het eind van de dag. Zo weet je meteen welke stap iets brak, in plaats van te moeten zoeken in een berg veranderingen. Check na een grote refactor ook de autorisatielaag: onze gids over GLM 5.2 voor code-security laat zien hoe je goedkoop op IDOR-fouten scant. Voor een breder beeld van waar AI-code juist technische schuld toevoegt in plaats van weghaalt, lees je de duiding op hetlaatsteainieuws.nl.
Checklist: ben je klaar?
- Je gebruikt Composer (
Cmd+Shift+I), niet de losse inline-chat - Je opdracht heeft één concreet doel
- Je hebt naar een bestaand patroon verwezen
- Je hebt expliciete grenzen meegegeven (“geen testbestanden”)
- Je hebt elke diff per bestand gelezen voor je accepteerde
- Je tests draaien groen na de refactor
- Je weet dat je via checkpoints kunt terugrollen